Ναι, μπορεί να έχουμε προκαταλήψεις και καχυποψίες για το θεσμό του "έτους της σαρδέλας", "της γυναίκας", "του παιδιού" κλπ. Μοιάζουν σα τεχνητά άλλοθι, σαν άμμος στα μάτια...
Πριν χρόνια γράφτηκε ότι η Σουηδία καταναλίσκει όσο ρεύμα και όλη η Ινδία, πριν η τελευταία αναπτύξει φρενήρεις αναπτυξιακούς ρυθμούς.
Όπως και νά΄ναι, η πρωτοβουλία της WWF είναι απόλυτα σωστή, συγκινητική, ενώνει τους ανθρώπους και τους προτρέπει σε κοινές προσπάθειες. Είναι και ο πιό σωστός δρόμος.
Tο περιοδικό της Ομοσπονδίαςθέλει να φτιάξειένα κατάλογο με ονόματα ανθρώπων -νέων και μη- που αγαπούν την ελληνική μουσική και έχουν κάποια κοντινότερη σχέση μ΄αυτή.
Έχουμε διάφορες σκέψεις στο νου μας,για βραδιές-αφιερώματα και αλληλογνωριμίες για τη δημιουργία μουσικών συνόλωνδιαφόρων ειδών μουσικής.
Δε χάνεις τίποτα. Αντίθετα, θα κερδίσεις.
Στείλε μας, αν θέλεις, το όνομά σου, κάποιες λεπτομέρειες για τοποια είναι η σχέση σου με την ελληνική μουσική και,άφησέ μας να σου προτείνουμε. Εσύ επιλέγεις.
Θα διευκόλυνες ακόμα περισσότερο αν έστελνες κάποιο video ή ερασιτεχνική ηχογράφηση.
Μπορείς να απαντήσεις σε αυτό το post, κάνοντας "κλικ" στο λευκό φάκελλο. Η απάντησή σου δε θα δημοσιευτεί. Μπορείς ακόμα να γράψεις στη διεύθυνση.......
Greker i Norden
Box 19100
SE-104 32 Stockholm
Aris Fioretos
Grattis!
Sveriges Radios (P1:s radiolyssnarnas) romanpris 2009tilldelades Aris Fioretos för hans bok
”Den siste Greken”.
Priset tilldelades månd. 15 mars på en gala i Berwaldhallen.
Sveriges Radios romanpris instiftades 1993 efter inspiration av den franska ”Prix Livre Inter”.
Jan Henrik Swahns recension av boken finner du i Greker i Norden (nr. 1/2010, ss 26-28)
Πέμπτη 4 Μαρτίου 2010
Ένα γράμμα στους νέους
Όπως βλέπετε, το περιοδικό της Ομοσπονδίας πήρε μιά καινούρια μορφή. Ένας απ΄τους κύριους λόγους είστε εσείς. Κάνουμε μιά προσπάθεια να σας ακουμπήσουμε. Ψηλαφητά. Οι διαφορετικές γενιές δύσκολα ακουμπιούνται μεταξύ τους. Ξέρετε ποιό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα; Το να πείσει ένας ενήλικος (γονιός, φίλος, οποιοσδήποτε) ένα νέο παιδί ότι δεν έχει περάσει στην άλλη όχθη του ποταμού, ότι καταλαβαίνει, ότι δεν έχουν κοπεί οριστικά τα νήματα της επαφής.
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δε γερνάνε ”ποτέ”. Yπάρχουν πολλοί νέοι άνθρωποι που ”γερνάν” από πολύ νωρις, με την έννοια ότι μένουν σταθεροί σε κάποιες ιδέες/αντιλήψεις και δε τις ξαναβάζουν υπό ερωτηματικό.
Οι νέοι/ες πιστεύουν ακράδαντα (το ίδιο κάναμε κι εμείς) ότι αυτό που περνάν είναι μοναδικό, καινούριο, δεν έχει ξανασυμβεί στον κόσμο. Τραγικό λάθος αλλά, άντε να πείσεις... Πώς να πει κανείς σ΄ένα νέο άνθρωπο ότι η δεκαετία του ΄70, γιά παράδειγμα, ήταν απίστευτα πιό ελεύθερη απ΄τη σημερινή; Πώς να πεί κανείς ότι, κάποιοι/ες από μας, πιστεύουμε πως σήμερα τα πράγματα είναι συντηρητικά; Σίγουρα θα χαμογελάτε ειρωνικά... Τελοσπάντων.
Γίνεται λοιπόν η αρχή μιάς προσπάθειας να σας απλώσουμε το χέρι. Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Να προσπαθήσουμε να παρακολουθήσουμε το σήμερα με νεανικές σελίδες; Ναι, κι αυτό. Είναι όμως λίγο αδιέξοδο και ουτοπικό να πιστεύουμε ότι θα φυλλομετράτε αυτό το περιοδικό, περιμένοντας να πληροφορηθείτε γι αυτά που σας ενδιαφέρουν. Έχετε άλλα κανάλια γιά να το κάνετε αυτό. Τί απομένει τότε; Πιστεύουμε πως απομένουν δυό κατευθύνσεις:
α. αντίλογος σ΄αυτά που σας ενδιαφέρουν. Ας δώσουμε ένα παράδειγμα. Γιά τη Βανδή γράφονται ύμνοι. Θα μπορούσατε ίσως να δείτε και κάποιες άλλες οπτικές γωνίες γιά την περίπτωσή της.
β. Μεταφορά πληροφοριών που σας βοηθάνε να καταλάβετε καλύτερα αυτό που πέρασε, αυτό που δε το συζητάμε πιά, αλλά επηρρεάζει αυτό που γίνεται σήμερα. Όχι με νοσταλγίες παλιομοδίτικες, όχι με δοξολογίες και κρίσεις του στιλ ”τότε ήταν όλα καλύτερα”. Όχι. Αλλά, με μιά κριτική διάθεση απέναντι σε πράγματα που δε τα ζήσατε, σε μιά προσπάθεια να στερεωθεί καλύτερα το ριζικό σας σύστημα γιά να μη ραγίσετε απ΄όλ΄αυτά που μέλλουν να συμβούν.
Αυτά, γιά να μη λέμε πολλά.
Σας απλώνουμε το χέρι.
Δοκιμάστε, σχολιάστε, ελάτε με γνώμες. Δεν ελπίζουμε πως θα γράψετε γράμματα. Ελάχιστοι/ες το κάνουν πιά. Ανοίξτε τον υπολογιστή, μπείτε στο blog του περιοδικού και γράψτε αυτό που νομίζετε. Με αξιοπρέπεια, απέναντι στον εαυτό σας. Γράψτε τ΄όνομά σας, όχι ανώνυμα. Πάρτε την ευθύνη γι αυτό που γράφετε και υποστηρίξτε τη γνώμη σας!
Δευτέρα 1 Μαρτίου 2010
Η μεγάλη "θεά"
του Τίποτα
παίρνει συνέντευξη
από τη
Nia Vardalos
Eίχες την τύχη να μεγαλώσεις
Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πως καταφέραμε να επιβιώσουμε. Είμαστε μία γενιά σε αναμονή. Περάσαμε την παιδική μας ηλικία...περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δυό ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δυό ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή...
κάναμε ταξίδια...
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια δέκα και δώδεκα ωρών, πέντε άτομα σ΄ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το "σύνδρομο της τουριστικής θέσης". Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότ είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε "μακριά γαϊδούρα" και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.
παίζαμε πόλεμο με πέτρες...
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δε γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους "υπεύθυνους". Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλο και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν είμαστε παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερά ή αναψυκτικό ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
εμείς είχαμε φίλους...
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Internet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δε κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο κι εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα, μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι είμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι κι όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
φτιάχναμε όμως...
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοϊας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μιά πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας: :-): D:P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
Αν εσύ είσαι από τους "παλιούς"...συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν...παιδί
(Αγνώστου ταυτότητας μέχρι στιγμής. Τον ευχαριστούμε για το ταξίδι!)
Το παραπάνω κείμενο είναι δανεισμένο από κάποιο blog. O συγγραφέας του είναι ανώνυμος. Είναι ένας άνθρωπος κάποιας ηλικίας που ατενίζει, με καλωσύνη, το σήμερα των νέων, συγκρίνοντάς το με το νεανικό του τότε. Είναι ένα καλό και αισθαντικό κείμενο, αλλά δε νομίζω ότι μπορεί να ακουμπήσει ένα σημερινό νέο άνθρωπο. Δυστυχώς, η πείρα δε μεταδίνεται στο ανθρώπινο γένος. Ακόμα, και κατά το σύνηθες, είναι ένα κείμενο που μιλάει γιά αρσενικούς και απευθύνεται σε αρσενικούς μόνο.
Ίσως, το μόνο σημείο που μπορεί να ακουμπήσει και να δημιουργήσει κάποια ερωτηματικά να είναι αυτό που λέει, "ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας: :-): D:P". Και πάλι όμως είναι αμφίβολο. Ο συγγραφέας ίσως ξεχνάει μιά σημαντική λεπτομέρεια, πως όταν είμασταν τόσο νέοι και θέλαμε να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας στα κορίτσια, δεν είχαμε δα και καμιά ευκολία. Ντρεπόμασταν, όπως ντρέπονται όλα τ΄αγόρια. Ή μάλλον, για νά΄μαι πιό δίκαιος, είμασταν ντροπαλοί στα λόγια και τολμηρότεροι στη γλώσσα του σώματος. Σήμερα, οι υπολογιστές, το chat, τα μηνύματα στα κινητά κυριαρχούν. Επειδή δεν έχεις το επίμαχο πρόσωπο μπροστά σου, προσφέρουν μιά τεχνητή ευκολία στην έκφραση συναισθημάτων. Σχετικά με τη σημερινή γλώσσα του σώματος οι πληροφορίες ποικίλλουν... Κάτι που είναι μάλλον σίγουρο είναι πως, η περιβόητη ελευθερία έφερε μάλλον περιορισμούς και φρένα στη γλώσσα του σώματος, αν συγκρίνουμε με την εποχή που αναφέρεται ο ανώνυμος συγγραφέας.
Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2010
το δεύτερο video εμπεριέχει ένα μέρος του πρώτου
αλλά πηγαίνει πιό πέρα στην ταινία και έχει καλό
συγχρονισμό φωνής.
Aπ΄το μικρό στο μεγάλο...
Όσοι/εςαπόσαςέχετεμεγαλώσεισεχωριάή μικρές πόλεις, θυμάστε σίγουρα πως απ΄ένα ύψωμα μπορούσατε να δείτε, ν΄”αγκαλιάσετε”, την αρχή και το τέλος του τόπου σας. Η αίσθηση αυτή του ”αγκαλιάσματος” σας έδινε μιά εσωτερική γαλήνη και σιγουριά. ”Εδώ μένω εγώ, αυτός είναι ο τόπος μου, αρχίζει εδώ και τελειώνει εκεί, γνωρίζω λίγο-πολύ τους κατοίκους. Εκεί πέρα μένει ο/η ..., παραπέρα είναι το ...” κλπ.
Υπολογίζεται ότι το έτος 2050 70%-80% του παγκόσμιου πληθυσμού θα μένει σε Μεγα-πόλεις
Φανταστείτε τον εαυτό σας σε μιά Μεγα-πόλη όπου θα είστε μιά ασήμαντη οντότητα, ανάμεσα σε δεκάδες εκατομμύρια άγνωστους/ες, σ΄ένα ασήμαντο κομματάκι ενός τερατουργήματος.
Μη τρομάζετε και τόσο πολύ όσοι/ες είστε νέοι/ες. Ότι δεν έχουμε ζήσει, δε μας λείπει. Έχουμε μάθει, άλλωστε, να πιστεύουμε ότι εμείς οι άνθρωποι συνηθίζουμε τα πάντα και προσαρμοζόμαστε.
Εδώ όμως θα ασχοληθούμε λιγάκι με μιά μάλλον μικρή πόλη του 1954. Μιά πόλη που την έλεγαν ”μαγική” και που τυχαίνει να είναι η Αθήνα. Θα μπορούσε όμως να είναι οποιαδήποτε άλλη πόλη της Ελλάδας
Ένα ταξίδι θα σας πάω. Μακριά και πίσω. Σε μιά πόλη μαγική, σε μιά πόλη που αγωνίζονταν να διώξει από τα ρούχα της τις στάχτες ενός αδελφοκτόνου σπαραγμού. Στην Αθήνα του 1954.
Φωτογραφία από φτωχογειτονιά της Αθήνας του 54
Ίσως θ΄αναρωτιέστε, γιατί μαγική; Πού ήταν το μαγικό; Στη φτώχεια; Στο ότι η χώρα ήταν ρημαγμένη και διχασμένη; Όχι. Το μαγικό βρισκόταν στο ότι οι περιπέτειες φαίνονταν να είχαν τελειώσει, οι άνθρωποι είχαν ανάγκη να ελπίζουν ότι θα ξημέρωναν καλύτερες μέρες. Ακόμα, στο ότι επειδή τα προηγούμενα χρόνια ήταν τραγικά, οι άνθρωποι θυμόντουσαν ότι είχε ο ένας την ανάγκη του άλλου. Εκεί βρίσκονταν το μαγικό. Είχαν την ανάγκη να ”ξεχάσουν”, να ξεκινήσουν απ΄την αρχή, μ΄όσα μέσα και δυνάμεις είχαν μέσα τους.
Ο Νίκος Κούνδουρος περίγραψε δύο διαφορετικές πόλεις που, ουσιαστικά, ήταν μόνο μία. Τη «μαγική”, την πόλη της φτωχολογιάς (απ΄όπου και οι παραπάνω φωτογραφίες) και την άλλη, τη ”magiccity” (…), αυτών που βγήκαν αλώβητοι (άβλαβοι, σώοι/oskadade) από τις περιπέτειες και ασπάστηκαν το μοντέλο μιάς άλλης ζωής που εισάχθηκε απ΄το εξωτερικό.
”Υπάρχει μιά βασική αντινομία που ο νεότερος Ελληνισμός ποτέ του δεν κατάφερε να λύσει.Είναι αυτή η καταπληκτικά αντιφατική επίκκληση, ταυτόχρονα, της αρχαίας ελληνικής παράδοσης και της χριστιανο-βυζαντινής παράδοσης που είναι έννοιες τελείως ασυμβίβαστες μεταξύ τους. Ή θεωρεί κανείς ότι ένα σημείο γιά ξεκίνημα είναι ο Επιτάφιος του Περικλέα, ή είναι με τη βυζαντινή παράδοση. Και τα δύο πράγματα δε συμβιβάζονται. Ή η αθηναϊκή δημοκρατία ήτανε κάτι, ή η βυζαντινή θεοκρατία είναι το πρότυπο ή το σπέρμα.
Τώρα, πάνω σ΄αυτή την αντινομία πέφτει το γεγονός ότι, όποια νεοελληνική παράδοση υπήρχε, ποτέ δε μπόρεσε να σταθεροποιηθεί, πολύ λίγο μπόρεσε να δώσει έργα που να είναι σταθμοί και κτήματα πέρα απ΄τα οποία μπορεί να πάει κανείς και, κάθε φορά που άρχιζε να δίνει κάτι και να δημιουργείται σα ζωντανή ιστορική δουλειά, κάθε φορά συνετρίβη από ιστορικά γεγονότα, καταστροφές που, θα μπορούσε να πει κανείς, δίνουν το ρυθμό της νεοελληνικής ιστορίας.Η τελευταία απ΄αυτές τις καταστροφές είναι, φυσικά, η αθρόα (massiva) και ραγδαία εισβολή του σύγχρονου δυτικού καταναλωτικού πολιτισμού που, ένας τόπος που δεν είχε, με μιά έννοια, αλλάξει επί 25 αιώνες, γίνεται σμπαράλια μέσα σε 20 χρόνια. Κι όταν λέω τόπος, δεν εννοοώ μόνο τα τοπία, εννοώ κυρίως τους ανθρώπους, την ποιότητα και τη στάση των ανθρώπων...”
(απόσπασμα από μιά ήσυχη κουβέντα με τονΚορνήλιο Καστοριάδη, σε μιά ήσυχη ελληνική ακρογιαλιά).
Μέσα στα 20 χρόνια που αναφέρει ο Καστοριάδης, εμπεριέχονται αυτά που γυρίστηκε η ταινία.
Οι χαρακτήρες της ”Μαγικής πόλης” δεν έχουν πολλές επιλογές. Ή θα μείνουν στη ζωή που κάνουν ή, ο/η καθένας/μιά με τον τρόπο του/της, θα προσπαθήσουν να εισχωρήσουν στην ”άλλη πόλη”, στη ”magiccity”, στο δυτικό καταναλωτικό μοντέλο, αυτό που ζούμε και σήμερα...
Η ”μαγική πόλη”, η πόλη της φτωχολογιάς, θα απωθηθεί με τα χρόνια, θα ξεχαστεί και αυτοί”/ές που την επικαλούνται σήμερα, θα παίρνουν τον τίτλο του/της ρομαντικού/ής...
Εκείνη λοιπόν την εποχή, ο νεαρός Νίκος Κούνδουρος φτιάχνει την ταινία "Μαγική πόλις"με μουσική του επίσης προικισμένου νεαρού Μάνου Χατζηδάκι.
Στo περιοδικό Λέξη, τον Φεβρουάριο του 1983, ο Μάνος Χατζιδάκις θυμάται για τη Μαγική Πόλη:
«Είναι η Αθήνα του ’52, είναι το μουσικό μου θέμα για την πρώτη ταινία του Κούνδουρου, μ’ ένα κορίτσι που κατοικούσε πίσω από του Φιξ, σε γειτονιά που τη ζηλεύαμε ο Νίκος κι εγώ για τη θερμότητα και τον ονειρικόν ερωτισμό της. Εκείνος μάλιστα προχώρησε κι αγάπησε εκείνο το κορίτσι, ενώ εγώ έμεινα λίγο πιο ’κει, για να τους παίζω στη φυσαρμόνικα την Μαγική μου πόλη, καθώς περιείχε εξαντλητικά νυχτερινούς διαβάτες, περιπατητές, στους δρόμους, στις μικρές πλατείες, ως το πρωί που ξεκινούσαν τα φορτηγά για να πάνε στην αγορά… Και το κορίτσι μας να ξαγρυπνά για να ζωγραφίσει, με λαδοχρώματα νυχτερινά το πρόσωπό Του κι εγώ μαζί της και η πόλη, που ήταν στ’ αλήθεια τότε μαγική».
Πώς μας φαίνονται αυτά τα λόγια του Μάνου; Ρομαντικά; Κουλτουριάρικα; Εύκολες κουβέντες ενός νέου μουσικού; Ίσως, εκ πρώτης όψεως. Υπάρχει μιά υπολανθάνουσα αίσθηση ότι ο Χατζηδάκις βρίσκονταν στα δεξιά. Στα νιάτα του ήταν στις γραμμές της ΕΠΟΝ. Μετά, έφυγε και κλείστηκε στις μουσικές του. Ουσιαστικά, ήταν ένα αξιοπρεπής αντιεξουσιαστής. Γιά τον εαυτό του έχει πει:
H αριστερά οφείλει να περιέχει κάθε άνθρωπο με ανησυχίες Κάθε άνθρωπος που δε συμβιβάζεται είναι αριστερός. Ως συμπεριφορά είμαι μεγαλοαστός. Ως καλλιέργεια, είμαι ποιητής και ως βαθύτερη ιδιοσυγκρασία είμαι λαϊκός.
Ο Νίκος Κούνδουρος για τον Χατζηδάκι:
«Έχω μεγάλο θαυμασμό για τα ελαττώματά του. Πάντα τον θαύμαζα και αυτός, ο σπουδαίος, έγραφε τραγούδια και τραγουδάκια για το χατίρι ενός λαού που ακόμα δεν ξέρει αν τον αγαπάει ή τον σιχαίνεται. Τον θαύμαζα – και τον θαυμάζω – γιατί από τα χαρακτηριστικά της φυλής, διάλεξε να κάνει δικά του όλα μας τα κουσούρια. Τη ραθυμία, τη φλυαρία, την αυταρέσκεια, τη φιληδονία κ.α. Μ' αρέσει γιατί είναι επιθετικός χωρίς κακία κι απλώνει το κεντρί του επί δικαίων και αδίκων, με οδηγό το ένα, μοναδικό και ακαταμάχητο δικό του κριτήριο. Τον θαυμάζω που μια ζωή τα κατάφερε να μην πάει ποτέ στα ραντεβού του. Τον θαυμάζω που αυτός, ο φιλάρεσκος σαν γυναίκα, έμεινε κοντά τριάντα χρόνια με σπασμένα τα μπροστινά του δόντια, προκλητικός και σ’ αυτό, χωρίς λόγο, έτσι, γιατί βαριότανε να καθίσει μ’ ανοιχτό το στόμα στην καρέκλα του οδοντιάτρου. Μ’ αρέσει γιατί μιλάει με το “γο” ο δάσκαλος ηθοποιών και τραγουδιστών. Μ’ αρέσει ακόμα που χωρίζει τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες. Στους φίλους του και στους “άλλους”. Κι ακόμα, που αγαπούσε τον Καραμανλή όταν όλοι τον μισούσαμε. Που εξευτελίζει την πολυμιλημένη πολιτική συνείδηση του Ρωμιού, δηλώνοντας με αφοπλιστική αθωότητα “δεξιός”. Μ’ αρέσει ακόμα γιατί λέει τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη χωρίς κανένας να τον ρωτήσει, έτσι, από αντριλίκι κι από αγάπη γι’ αυτή την κοινωνία, που δεν μπορεί να την τινάξει από πάνω του. Μ’ αρέσει και για την αισιοδοξία του, και για την χωρίς όρια αντοχή του, και για τον ισπανό κονκισταδόρ που σέρνει μέσα του». Νίκος Κούνδουρος
Ο Χατζηδάκις πήγαινε στην Ομόνοια και άκουγε το Μάρκο Βαμβακάρη.Πίσω απ΄τις πρώιμες κουβέντες του κρύβεται η πλήξη και τα ερωτηματικά γιά την τάξη μέσα στην οποία κινιόταν.Οι φτωχογειτονιές, τα λαϊκά κορίτσια και νέοι τον έκαναν να συγκρίνει με τους χλιαρούς πασταφλόρους της άλλης, της ”αλλοιθωρίζουσας” κοινωνίας...
Ας μη πολυλογήσουμε άλλο.
Όμως, ξανασκεφθείτε τη λέξη ”ανάπτυξη”. H καπιταλιστική λογική της συνεχούς ανάπτυξης και της απόλυτης κυριαρχίας του ανθρώπου πάνω στη Φύση, οδηγεί στο τέλος του κόσμου μας.
Το CD με τον ομώνυμο τίτλο.
Συνεργασία Μάνου Χατζηδάκι και Μίκη Θεοδωράκη. Περιέχονται τα εξής τραγούδια:
1.Μαγική πόλη , Έλσα Μαργαρίτη
2.Το ναυτάκι, Έλσα Μαργαρίτη
3.Είμαι αητός χωρίς φτερά, Γρηγόρης Μπιθικώτσης
4.Ήρθε Βοριάς, ήρθε Νοτιάς, Νίκη Καμπά
5.Η κυρά, Γρηγόρης Μπιθικώτσης
6.Βάρκα στο γιαλό, Κλειώ Δενάρδου
7.Τι να την κάνω τη χαρά, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Χρηστάκης
8.Το γελαστό παιδί, Ντόρα Γιαννακοπούλου
9.Το φεγγάρι κάνει βόλτα, Γρηγόρης Μπιθικώτσης
10.Μαργαρίτα, Μαγιοπούλα, Κλειώ Δενάρδου
*
Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2010
Ρίτα Αμπατζή (1903-1970)
(σύντομο βιογραφικό στο τέλος της ανάρτησης)
Το μπαλκονάκι (1937)
σύνθεση Σ. Παντελίδη, τραγούδι Ρίτα Αμπατζή
βιολί Δ. Σέμσης
Σ΄αυτό το μπαλκονάκι που βγαίνεις το πρωί
να πέσει, να γκρεμίσει μ΄εσένανε μαζί.
Χίλιες φορές να πέσεις, κομμάτια να γινείς,
να γλύτων΄από σένα, να μη με τυραννείς.
Εσύ στο μπαλκονάκι που βγαίνεις και γελάς
και μένα την καρδιά μου φαρμάκια την κερνάς.
Αυτή την ομορφιά σου, κυρά μου, να χαρείς,
στην κάμαρά σου μέσα να κάτσεις να κλειστείς.
Σ΄αυτό το μπαλκονάκι μην ξαναβγαίνεις πιά
γιατί όταν σε βλέπω μου καίεις την καρδιά
ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να ακούσετε το τραγούδι κάντε κλικ στο παρακάτω länk. Μόλις ανοίξει η σελίδα του snips, θα δείτε ένα μικρότερο παράθυρο Windows Media Player. Πηγαίνετε το βελάκι στο ja και μετά, πατείστε το download δίπλα στο πράσινο βέλος.
Αρκετά δύσκολο να εξηγηθεί, ιδιαίτερα σ΄ένα νέο άνθρωπο. Για να καταλάβει κανείς θα πρέπει να αφήσει τη φαντασία να γυρίσει πίσω. Να φανταστεί ένα τόπο μικρό, ένα νησί, ένα χωριό ή μιά μικρή πόλη όπου όλα ήταν επιτηρούμενα και περιωρισμένα. Η αγαπημένη γινόταν ένα μοναδικό και άγιο πρόσωπο που κατάκλυζε το νου. Ο έρωτας που συναντάει εμπόδια φλογίζει την καρδιά. Η απόκτησή της, το "ναι" της, γινόταν σκοπός ζωής. Είναι η φύση του ανθρώπου τέτοια. Το απαγορευμένο τον κάνει να αφηνιάζει. Γι αυτό και τέτοια τραγούδια περιέχουν ένα συμπυκνωμένο ερωτισμό που τα κάνει μοναδικά κι ανεπανάληπτα.
Μα, γιατί, δεν υπάρχουν άραγε δυνατοί έρωτες σήμερα; Βέβαια και υπάρχουν. Η ελευθερία όμως και οι πολλές εναλλακτικές λύσεις τους κάνουν πιό χλιαρούς...
Ρίτα Αμπατζή
βιογραφικό
H Ρίτα Αμπατζή (1903-1969) και η Ρόζα Εσκενάζι ήταν οι δυό κορυφαίες φωνές στην Ελλάδα της δεκαετίας του ΄30. Γεννημένη σε προάστειο της Σμύρνης ήρθε στην Ελλάδα, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, με τη μητέρα της, τη θεία της και τη μικρότερη αδελφή της Σοφία, που επίσης έγινε τραγουδίστρια με το όνομα Σοφία Καρύβαλη. Ο πατέρας της κατακρατήθηκε, μαζί με χιλιάδες άλλους, στα Τάγματα Εργασίας που θα επιδιόρθωναν τις ζημιές που προκάλεσε ο ελληνικός στρατός που είχε αναχωρήσει.
Η Ρίτα, χάρη στην υπέροχη φωνή και εξυπνάδα της, μπήκε νωρίς στη δισκογραφία και έβγαζε τον ένα δίσκο μετά τον άλλο, ηχογραφώντας περίπου 400 τραγούδια. Παράλληλα, τραγουδούσε σε πανηγύρια, αποφεύγοντας τα μαγαζιά με τα πάλκα. Είχε μιά φωνή γεμάτη συναίσθημα αλλά την κούραζε και, ίσως, αυτός να ήταν και ένας απ΄τους λόγους που έπαθε καρκίνο του λάρυγγα. Μετά τον πόλεμο ηχογράφησε μερικά μόνο τραγούδια σε δίσκους 45 στροφών τραβήχτηκε στην οικογένειά της και κλείστηκε σ΄ένα κοχύλι σιωπής.
Οι πληροφορίες για τη ζωή της είναι μηδαμινές, ούτε και έδειξε κανείς ενδιαφέρον γι αυτή τη σπουδαία γυναίκα που όργωσε την ύπαιθρο και σταμπάρισε τη δισκογραφία του ΄30.
Όσες/οι ενδιαφέρεστε περισσότερο μπορείτε να μπείτε στο blog
